Blog
| Zangles Mindful Zingen |
| Stembevrijding |
| Agenda |
Lelijkheid
Wie durft het gebulder van de zee te verenigen met het zingen van de nachtegaal?
Wie durft het geloei van de storm te vergelijken met de zucht van een kind?
Wie durft de woorden hardop uit te spreken die bedoeld zijn voor het menselijk hart?
Wie durft het geloei van de storm te vergelijken met de zucht van een kind?
Wie durft de woorden hardop uit te spreken die bedoeld zijn voor het menselijk hart?
Kahlil Gibran
Ik krimp ineen bij het woord lelijkheid. Alsof alle lelijkheid van de wereld ligt opgeslagen in dat ene woord. Alle scherpte, alle onverdraaglijkheid en afzichtelijkheid. Ik zet me van binnen schrap tegen al die hardheid. Hard tegen hard.
Leerlingen zeggen geregeld over hun eigen zingen dat ze het lelijk vinden. Niet om aan te horen. Soms zelfs onverdraaglijk. Ik vind zo'n situatie fascinerend, want ik hoor vaak iets heel anders. Dat vinden zij op hun beurt dan weer wonderlijk. Maar ik heb andere oren, leg ik dan uit. Ik luister anders, oordeel anders. Ik heb andere oor-delen.
Het doet me denken aan een filmpje dat ik een paar dagen geleden zag op Facebook. Een taxirit door New York met drukke muziek eronder. Scherp, onvoorspelbaar, dissonant, onrustig, zoals je je NY wel kan voorstellen. Daarna zie je dezelfde rit nog een keer maar dan met klassieke muziek eronder. New York transformeert tot een symfonie waarin ieder zijn rol heeft, ieder zijn eigen unieke bijdrage levert en niemand elkaar in de weg loopt.
Kramp versus ruimte. Dat kun je ook ervaren in je stem. Je stem die precies weergeeft zoals het van binnen is. Is de lelijkheid die je hoort dan het gevolg van je eigen oren? Probeer het uit, zou ik zeggen. Zing eens met zachte oren. Sta glimlachend je gebulder en geloei toe en voel wat het doet met je stem. Voel wat het doet met je oren. Met je adem, met je menselijk hart.
Klik hier om het genoemde filmpje te bekijken.